شن های سفید

forgetme — Mon, 30 Oct 2006 15:47:18 GMT

دلم گرفته است هر چه تاریکی را
در اغوش مرگبار سکوت چون جوجه گنجشکی بی ازار کز کرده
و پاهایم داربستی برای جسم بی روحم
گونه هایم را تر می بابم و دستانم را لرزان از سرمای چشمانت
بر وجود زمانه چنگ می زنم و عقده های کور را مچاله میکنم
در خلوت همان جای دنج
که هیچکس سر نخی از من پیدا نخواهد کرد
در اعماق ابی سرد چشمانت
قلبم را به دار خواهم اویخت
تا عبرتی باشد برای سادگی لبهایم.

بانو

forgetme — Tue, 26 Sep 2006 18:26:18 GMT

بانو برگرد !برگرد بانو!
بانو مگریز از تمنای دلت پا بردار از خواهشهای پاک قلبت
قسمت میدهم بانو . به خاطرات کودکی مان به قول و قرارو وعده های خالصا نه مان
بانو !چشمان گیرایت هنوز از خاطر قلبم نرفته است.تیر نگاهت گاهی مرا می سوزاند
باور کن !از رویا تا حقیقت یک گام فاصله است
چگونه بگویم که باور کنی فقط با تو خوشبختم
چگونه بگویم که باور کنی دوست داشتنم احساس کودکانه نیست
ندیده ای مرا .سالهاست بزرگ شده ام ...!
...راستی هنوز هم حلقه سیمی را که در کودکی برایت ساختم به انگشت داری؟
یادت هست در قبالش زنجیری به من هدیه دادی که نام زیبایت روی ان حک شده بود؟
ببین چقدر وفادارم به حرفهایمان !هنوز هم به گردنم اویخته است!
به یادت لمسش میکنم و می گریم ...
بانو گناه من چیست که عاشق زنی شده ام که سالها از من بزرگتر است ؟!
گناه من چیست که او مرا برادر خطاب میکند و من نمی خواهم برادرش باشم ؟
گناه من چیست که جز او نمی توانم به هیچکس دیگر فکر کنم ؟
گناه من چیست که هنوز به انتظارش نشسته ام ؟
بانو می خواهم باور کنی . من فقط به یاد تو !
فقط به یاد تو زندگی میکنم ...!

forgetme — Fri, 11 Aug 2006 15:38:18 GMT

هوا چه مسموم است در غربت دلگیر این دیار
و پنجره ها چه مرگ بار به افق خیره مانده اند در حسرت پرواز یک کبوتر
و تو در فراسوی این قائله با تبسمی کلیشه ای بر حصار داغ این کلبه خاکستری برچه منتظری؟
تکیه مزن بر ان که این سوخته حصار اینده ندارد
و منتظر نباش بر پروازی دگر
چرا که دیر زمانیست قلبهای کبوتران عاشق در نبض زمانه مرده اند
زمین را نگاه در تکاپوی خاک در باد
در این دیار حتی بوی استخوانهای پوسیده شاعران بلندپرواز نیز نمی اید
و زمین قبرستانی خوفناک و پنهان است
و انتظار عبث به پرواز بیهودگی محض است

forgetme — Tue, 25 Jul 2006 13:16:22 GMT

هزاران برگ تقدس پاییز را باور دارند
و هزاران پرستوی مهاجر بارها بر حریر ابر باورشان را تلنگر زده اند
و نه از وحشت خود می گویندو می گریزند
که از عشق خود سر به جنون و فانی شدن و رستن و گریختن میدهند
و تو از تبار کدامین قبیله ای
که در گوشه ای از این تارک پوشالی جا مانده ای با چشمانی خیس
بنگر. به برگهای فرسوده دفتر عمرت که تندو بی وقفه بر دل زمانه خاکی می افتد
به پرستوی جوانی ات که در پرواز است
پاییز به تاراج برده شکوفه لبخندت نیست پاییز تداعی گر فصل اندوه در تو نیست
اینگونه بنگر که پاییز رفتگر برگان زردو ماتم زده است
چه بسا که درخت کاج همیشه سبز است و تو تنها بدان بیا ندیش
سرو باش و بلند قد کاج باش و سر سبز

برگرد

forgetme — Mon, 19 Jun 2006 08:32:18 GMT

تو در کدامین واژه خفته ای
در سایبان کدامین کلام ارمیده ای
من هزاران سنگفرش انطرفتر
با چتری زیر باران غم تو را منتظرم
عشق تو فراموش شده من نیست
باور کن
خاطره گرم دستانت را به یاد می اورم
برخیز من تو را چشم در راهم
با هر کلامی از عشق که باشی
اینهمه پریشانی در من نمی گنجد
بگذار بار دیگر لبهایت بر زلفانم پیوند زندو شکوفا شود
کلام را ساده کن
اینجا کلاغها هر روزه مرا مرور میکنند
ساده برگرد

forgetme — Tue, 30 May 2006 10:08:07 GMT

زندگی شاید ترانه ایست با گناه الوده که بر زبان یک فاحشه در شب جاریست یا شاید
همان ساعت اسیر شده در دستش که هر شب رفتارش را مرور میکند.!
زندگی شاید نگاه پرطمع چشمان هرزه مردان گستاخ باشد که بر اندام ظریف نجابت
چون مار پیچیده ست.
زندگی شاید همان شهوت سردو گریزان باد غاصب باشد بر پیکر ناتوان برگان زرد
زندگی شاید همان کلاغک سیاه باشد نشسته بر تقدیر هر سیاه بخت که هروزه او را
دوره میکند.
زندگی شاید همان ترازویست نشسته در کنار سنگفرش خیابان که همیشه از پشت
عینک عادتش مردم را سبک و سنگین میکند
زندگی هر چه که هست( باشد اما می دانم) در اخر حفره ایست گود گود که من و تو
را خواهد مکید.!

اشک ندامت

forgetme — Wed, 03 May 2006 06:40:41 GMT

نگاه یخ زده اش به قاب دیوار مرا ناامید می کرد انتهای افکارش را می خواندم حتی اخرین کلامش را سعی می کرد مانع جاری شدن اشکهایش شود . دستانم را به ارامی جلو بردم و دستهایش را فشردم ظرافت انگشتانش در ضخامت دستانم گم شد عرق سردی بر تنم نشست گویی غم او بر عمق جانم نفوذ کرده باشد . نگاهم را از لاک صورتی رنگ ناخن های بلندش گرفتم و بر چهره غم گرفته اش دوختم لبهای براقش را با دندان می گزید و ریمل پخش شده روی گونه هایش گواه کهنه شدن قطره اشکی بود . نمی دانم چطور شد که یک لحظه سوز عجیبی بر دلم نشست و فراموش کردم ....! لبهایم را به گونه هایش نزدیک کردم تا او را .... اما او سریع روی برگرداند . رفتارم شرمسار وگونه هایم خجالت زده شد گفتم :خواهش می کنم با من اینطوری رفتار نکن ! باور کن..... باور کن!..که دوست دارم . همیشه با شنیدن این جمله برق خاصی در چشمانش می نشست اما اینبار هیچ نشانی از ان برق خاص و شادی عمیق در چشمانش نبود گویی نگاهش مرده باشد ! ترس اینکه مبادا اشتباهات من باعث دوری او و جدایمان شود همیشه دلم را چنگ می زد ترس از دست دادن او...ترس یک لحظه ندیدنش ......! و اینبار من تلخی تجربه فریب خوردن را چشیده بودم. اما هر چه سعی میکردم به او بفهمانم که من مقصر نبودم و پشیمانم گویی چشمانش باور نمی کردند و سکوتش مدام بر من نهیب می زد که "حرفهایت پر از بهانه است .. . انروز گذشت و من دیگر فروغ چشمان پر سوالش را ندیدم !. حرفهایش چنان فیلم سینمایی از جلوی دیدگانم می گذرد لبخند شیطنت بارش را به یاد می اورم حتی انروز را که به شوخی از او پرسیدم ." نیلوفر اگه یه روز بفهمی بهت خیانت کردم و..... سریع حرفم را قطع کرد .شلاق نگاهش را به روی صورتم کوبید و تلخ و صریح جواب داد : خودمو می کشم .!با لحن تلخش تکانی خوردم سعی کردم تپش های قلبم را نشنود . لبخندی به اجبار زدم وگفتم : میگم اگه ......! حالا که اتفاقی نیافتاده .....باز بین حرفم پریدو گفت :حرفم رو شنیدی دیگه نمی خوام چیزی بشنوم حتی یک کلمه !.....

و اینک من و خاطراتی گرم و تنی سرد و اشکهای ندامت که هر لحظه بی تابتر بر پیکر او فرو می ریزد و ای کاشهایی که هرگز دردی دوا نمی کند.........!!

گلایه

forgetme — Thu, 20 Apr 2006 06:44:18 GMT

دیروز یکی از دوستام ازم پرسید :فکر می کنی خدا ترو دوست داره
بدون تردید گفتم :اره
گفت اگه دوست داره چرا ترو نمی بره پیش خودش ؟
خدایا حالا که به این سوال خوب فکر می کنم تردید دارم که منو دوست داشته باشی
اگه اره ! پس چرا منو نمی بری پیش خودت؟؟؟!.

چه امد بر سر...؟!

forgetme — Sat, 15 Apr 2006 13:00:18 GMT

دیروز در یک گالری نقاشی نگاه محجوب یک دخترک روستایی را به تماشا گذاشته بودند
و امروز در یک بازار سیاه چشمان ماهیها را به جای یاقوت سیاه به فروش برده بودند
و فردا بر سر قلبهای برده های سیاه چه خواهد امد ...؟!
. . . . .
خلقم اگر اشنای خود می خواهند الحق سپر بلای خود می خواهند
خود را ز برای ما نمی خواهد کس ما را همه از برای خودمی خواهند

تلنگر

forgetme — Tue, 11 Apr 2006 17:55:18 GMT

انگاه که تلاش بی وقفه دستانم را در زیر لگدهای مکرر پاهای خسته می یابم خستگی بر دلم می ماند
و چشمانم رژه هر ریشه رنگی را بر عمق جانم شانه می زند
براستی پاداش اینهمه تلاش و زخمی شدن دستها با دندانه تیز اره زمانه این است
که تارو پود وجودم از هم گسسته شود و اخر به زیر پا افتد
نه ! دیگر نمی خواهم حتی یک رج ببافم و نمی خواهم جوانی ام را قاب یک قالی کنم
می خواهم دستانم را از پینه چندین ساله التیام بخشم و فراموش کنم ساعت های نشستن پای دار قالی
و گفتن دو سه گلی و یکی تلش ابی رو ".