شن های سفید

هوا چه مسموم است در غربت دلگیر این دیار
و پنجره ها چه مرگ بار به افق خیره مانده اند در حسرت پرواز یک کبوتر
و تو در فراسوی این قائله با تبسمی کلیشه ای بر حصار داغ این کلبه خاکستری برچه منتظری؟
تکیه مزن بر ان که این سوخته حصار اینده ندارد
و منتظر نباش بر پروازی دگر
چرا که دیر زمانیست قلبهای کبوتران عاشق در نبض زمانه مرده اند
زمین را نگاه در تکاپوی خاک در باد
در این دیار حتی بوی استخوانهای پوسیده شاعران بلندپرواز نیز نمی اید
و زمین قبرستانی خوفناک و پنهان است
و انتظار عبث به پرواز بیهودگی محض است

+ نوشته شده در جمعه 20 مرداد1385ساعت 7:9 PM توسط غزل |