شن های سفید -

X

شن های سفید -

شن های سفید

هزاران برگ تقدس پاییز را باور دارند
و هزاران پرستوی مهاجر بارها بر حریر ابر باورشان را تلنگر زده اند
و نه از وحشت خود می گویندو می گریزند
که از عشق خود سر به جنون و فانی شدن و رستن و گریختن میدهند
و تو از تبار کدامین قبیله ای
که در گوشه ای از این تارک پوشالی جا مانده ای با چشمانی خیس
بنگر. به برگهای فرسوده دفتر عمرت که تندو بی وقفه بر دل زمانه خاکی می افتد
به پرستوی جوانی ات که در پرواز است
پاییز به تاراج برده شکوفه لبخندت نیست پاییز تداعی گر فصل اندوه در تو نیست
اینگونه بنگر که پاییز رفتگر برگان زردو ماتم زده است
چه بسا که درخت کاج همیشه سبز است و تو تنها بدان بیا ندیش
سرو باش و بلند قد کاج باش و سر سبز

+ نوشته شده در سه شنبه 3 مرداد1385ساعت 4:47 PM توسط غزل |