شن های سفید

انگاه که تلاش بی وقفه دستانم را در زیر لگدهای مکرر پاهای خسته می یابم خستگی بر دلم می ماند
و چشمانم رژه هر ریشه رنگی را بر عمق جانم شانه می زند
براستی پاداش اینهمه تلاش و زخمی شدن دستها با دندانه تیز اره زمانه این است
که تارو پود وجودم از هم گسسته شود و اخر به زیر پا افتد
نه ! دیگر نمی خواهم حتی یک رج ببافم و نمی خواهم جوانی ام را قاب یک قالی کنم
می خواهم دستانم را از پینه چندین ساله التیام بخشم و فراموش کنم ساعت های نشستن پای دار قالی
و گفتن دو سه گلی و یکی تلش ابی رو ".

+ نوشته شده در سه شنبه 22 فروردین1385ساعت 9:26 PM توسط غزل |