• هزاران برگ تقدس پاییز را باور دارند
• و هزاران پرستوی مهاجر بارها بر حریر ابر باورشان را تلنگر زده اند
• و نه از وحشت خود می گویندو می گریزند
• که از عشق خود سر به جنون و فانی شدن و رستن و گریختن میدهند
• و تو از تبار کدامین قبیله ای
• که در گوشه ای از این تارک پوشالی جا مانده ای با چشمانی خیس
• بنگر. به برگهای فرسوده دفتر عمرت که تندو بی وقفه بر دل زمانه خاکی می افتد
• به پرستوی جوانی ات که در پرواز است
• پاییز به تاراج برده شکوفه لبخندت نیست پاییز تداعی گر فصل اندوه در تو نیست
• اینگونه بنگر که پاییز رفتگر برگان زردو ماتم زده است
• چه بسا که درخت کاج همیشه سبز است و تو تنها بدان بیا ندیش
• سرو باش و بلند قد کاج باش و سر سبز

• زندگی شاید ترانه ایست با گناه الوده که بر زبان یک فاحشه در شب جاریست یا شاید
• همان ساعت اسیر شده در دستش که هر شب رفتارش را مرور میکند.!
• زندگی شاید نگاه پرطمع چشمان هرزه مردان گستاخ باشد که بر اندام ظریف نجابت
• چون مار پیچیده ست.
• زندگی شاید همان شهوت سردو گریزان باد غاصب باشد بر پیکر ناتوان برگان زرد
• زندگی شاید همان کلاغک سیاه باشد نشسته بر تقدیر هر سیاه بخت که هروزه او را
• دوره میکند.
• زندگی شاید همان ترازویست نشسته در کنار سنگفرش خیابان که همیشه از پشت
• عینک عادتش مردم را سبک و سنگین میکند
• زندگی هر چه که هست( باشد اما می دانم) در اخر حفره ایست گود گود که من و تو
• را خواهد مکید.!

نگاه یخ زده اش به قاب دیوار مرا ناامید می کرد انتهای افکارش را می خواندم حتی اخرین کلامش را سعی می کرد مانع جاری شدن اشکهایش شود . دستانم را به ارامی جلو بردم و دستهایش را فشردم ظرافت انگشتانش در ضخامت دستانم گم شد عرق سردی بر تنم نشست گویی غم او بر عمق جانم نفوذ کرده باشد . نگاهم را از لاک صورتی رنگ ناخن های بلندش گرفتم و بر چهره غم گرفته اش دوختم لبهای براقش را با دندان می گزید و ریمل پخش شده روی گونه هایش گواه کهنه شدن قطره اشکی بود . نمی دانم چطور شد که یک لحظه سوز عجیبی بر دلم نشست و فراموش کردم ....! لبهایم را به گونه هایش نزدیک کردم تا او را .... اما او سریع روی برگرداند . رفتارم شرمسار وگونه هایم خجالت زده شد گفتم :خواهش می کنم با من اینطوری رفتار نکن ! باور کن..... باور کن!..که دوست دارم . همیشه با شنیدن این جمله برق خاصی در چشمانش می نشست اما اینبار هیچ نشانی از ان برق خاص و شادی عمیق در چشمانش نبود گویی نگاهش مرده باشد ! ترس اینکه مبادا اشتباهات من باعث دوری او و جدایمان شود همیشه دلم را چنگ می زد ترس از دست دادن او...ترس یک لحظه ندیدنش ......! و اینبار من تلخی تجربه فریب خوردن را چشیده بودم. اما هر چه سعی میکردم به او بفهمانم که من مقصر نبودم و پشیمانم گویی چشمانش باور نمی کردند و سکوتش مدام بر من نهیب می زد که "حرفهایت پر از بهانه است .. . انروز گذشت و من دیگر فروغ چشمان پر سوالش را ندیدم !. حرفهایش چنان فیلم سینمایی از جلوی دیدگانم می گذرد لبخند شیطنت بارش را به یاد می اورم حتی انروز را که به شوخی از او پرسیدم ." نیلوفر اگه یه روز بفهمی بهت خیانت کردم و..... سریع حرفم را قطع کرد .شلاق نگاهش را به روی صورتم کوبید و تلخ و صریح جواب داد : خودمو می کشم .!با لحن تلخش تکانی خوردم سعی کردم تپش های قلبم را نشنود . لبخندی به اجبار زدم وگفتم : میگم اگه ......! حالا که اتفاقی نیافتاده .....باز بین حرفم پریدو گفت :حرفم رو شنیدی دیگه نمی خوام چیزی بشنوم حتی یک کلمه !.....

و اینک من و خاطراتی گرم و تنی سرد و اشکهای ندامت که هر لحظه بی تابتر بر پیکر او فرو می ریزد و ای کاشهایی که هرگز دردی دوا نمی کند.........!!

..-.راستی!..... خانم پیر از انتوان و اون دختره............

راستی اسمش چی بود.......؟؟

_ماریان... ؟ماریان رو میگی ؟ اون دختره لوس و از خودراضی ؟؟

-اه....اره....ماریان!...از اون چه خبر ؟

-اه...ماریان وانتوان یک مشکل جزئی با هم داشتن که در اخر هم منجر به طللاق شد!!

-جدا ...؟ متاسفم !....اه انتوان از صمیم قلب ماریان رو دوست داشت مطمئنم که اون( بابت این موضوع )خیلی ناراحته؟!

-ها...ها...ها..حتما شوخی میکنی عزیزم!اون حتی ککش هم نمی گزه...!

(در حال گریه)ولی انتوان بیچاره من الان مشکل مهمتری داره..!

-چه مشکلی...؟؟؟!!

-اون از وقتی شنیده کتی کوچولودچار شیپیش شده خودش رو حسابی باخته دچار افسردگی شده!

-کتی؟؟!!

-اره عزیزم یعنی تو اونو نمی شناسیش ؟کتی گربه سفیدو نازنازی انتوان !

-اه....خدای من ! فراموش کرده بودم واقعا متاسفم الان حالش چطوره؟

-انتوان ؟

-نه کتی!

هیچ خوب نیست!...

-عزیزم اصلا نگران نباش من فردا حتما برای دیدن کتی به منزلتون می ام....!!!

برای نو شدن افکارم زیر ابروهایم را برداشتم

و برای بیشتر جلوه کردن سر کلاس فلسفه غیبت کردم

و برای نشان دادن اعتماد به نفسم برگه منطق را سفید تحویل دادم

و برای اینکه به سبیل های کلفت پدرم بفهمانم من دیگر بزرگ شده ام قلیون را کنار گذاشتم و سیگار مگنا کشیدم.                            .                              .                                          .

===.                  .                           .                                   .

من حاضرم شرفم رو گرو بگذارم تا به توثابت کنم که اون زنش نبود...!

منم باید یاداوری کنم که قبلا شرفت رو در یک قمار بازی گرو گذاشتی .....!